Tırnak yeme alışkanlığına çoğunlukla 3-4 yaslarından önce başlamaz. (Çok ender olarak 5 aylık gibi erken bir dönemde görülebilir). Çocukların %33 de Tırnak yeme davranışı görülür. Bu oran erken ergenlik çağına kadar sürer. Ergenlik çağında tırnak yiyen çocukların şayisi %40-45'e yükselir. Yani ergenlik çağına doğru çocukların hemen hemen yarısı tırnak yeme davranışı gösterir. Bunun nedeni olarak gençlerin çevreden onay görmemeleri olarak değerlendirilir. Ayrıca tırnak yiyen çocukların ailelerinin çoğunda tırnak yiyenlere rastlanmaktadır. Bunun içinde tırnak yemenin bir taklit olduğu ve büyükleri taklit etmek suretiyle öğrenildiği ileri sürülmektedir. Ergenlik çağında sosyal onay görenlerin çoğu bu alışkanlığı terketmektedir.

Tırnak yemek bazen ayak parmaklarını ısırmakla ve ayak tırnaklarını el parmaklarıyla yakalama ile ilişkili görülmektedir. Ayak parmağı tırnağının yenilmesi ve ısırılması hemen hemen sadece kızlarda görülmektedir.

TIRMAK YEME DAVRANISLARININ NEDENLERI

Tirnak yeme davranisindan çok bu davranisa neden olan olaylari saptamak gerekir.

Bu davranisin altinda yatan sebepler parmak emmede oldugu gibi çogunlukla psikolojik rahatsizliklardir. Aliskanlik daha çok baski altina alinmis heyecanlarin ilgilendigi durumlarla olup, çocuk bunun arzu edilmeyen bir davranis ve aliskanlik oldugunu anlayinca köklesmekte oldugu görülmektedir.

Tirnak yeme bir güvensizlik belirtisi olarak kabul edilir. Aile içinde asiri baskili ve otoriter bir egitimin uygulanmasi, çocugun sürekli azarlanarak elestirilmesi, kiskançlik, yeterli ilgi ve sevgi görememe sikinti ve gerginlik baslica nedenlerdir.

Anne babanin yasantisi da önemli bir etkendir. Anne baba geçimsizlikleri anne babanin sik sik kavga etmesi ailedeki sorunlar çocuklarda tirnak yeme gibi davranislara neden olur. Bunun yani sira anne babanin asiri kaygili olmasi çocugu asiri derecede koruyup kollamasi ayrica anne babanin çocuklar arasinda ayrim yapmasi çocuklar arasinda kiskançliga yol açar. Bu da dolayli sekilde kendini tirnak yeme olarak gösterir.

Tirnak yeme daha önce belirttigimiz gibi taklit yoluyla da edinilebilen bir davranistir. Ailede herhangi bir bireyin tirnak yeme davranisi göstermesi dogal olarak çocugun ilgisini çekecektir. Ayrica tirnak yeme davranisi olaylara bagli olarak gelisebilmektedir. Çocugu tedirgin eden herhangi bir olay veya çevrede onun için hosnutsuzluk yaratacak herhangi bir durum bu davranisi göstermesine yol açar.

  TEDAVI VE ALINABILECEK ÖNLEMLER  

En etkili yöntem 3-4 yaslarina kadar bu aliskanligin anne baba tarafindan görmezlikten gelinmesidir. Daha sonra bu aliskanlik devam ederse;

çocugun gerginlik ve uyumsuzluk nedenleri iyice arastirilmali ve bunlar saptanarak çözüm getirilmeli

Çocugu azarlamak, korkutmak, ceza vermek gibi zorlayici yöntemlerin uygulanmasi yararli olmamaktadir. Hatta kimi zaman daha agir duygusal problemlerin çikmasina neden olabilir. Çocuklari korku kaygi yaratacak durumlardan uzak tutmak gerekir.

Küçük çocuklarin kaygi korku verici televizyon filmlerini izlemeleri, kavgali olaylarda bulunmalari çocugu heyecanlandiracagi için sakincalidir.

Tirnak yiyen çocuklara geceleri yatarken eski hafif eldivenleri giydirmek. Çocuk gece tirnaklarini yemek veya isirmak istediginde hatirlatici olmasi bakimindan yararli olabilir.

Parmak ve tirnaga aci fakat zararsiz bir sivi sürülebilir. Bu hem hatirlatici ve hem de tirnagini agzina götürdügü zaman aci ile birlestiginde terk etmeye yardimci olabilir.

Çocuklarin ilgisi baska yöne çekilebilir. Sinema, televizyon izlerken veya radyo dinlerken onun agzini çigneyecek bir seyle mesgul etmek tirnak yemenin ve isirmanin yerine gelecek bir etkinlik olabilir. Çocuklari ara sira basarilarindan dolayi ödüllendirme bazi durumlarda yarar saglayabilir. Ancak bunun kisitli ve uygun sekilde kullanilmasi gerekir. Aksi takdirde çocuk yeni ödüller almak için bunu kullanabilir.

Tirnak derin kesilebilir. Çocugun kendi tirnak bakimiyla ugrasmasi da yararli olabilir. Bunun içinde çocuga manikür ve pedikür malzemeleri alinabilir. Son söz ve bir önlem olarak tirnak yemenin ve isirmanin çok kötü bir aliskanlik olmadigi ve bunu isteyenlerin kolaylikla terk edebilecekleri çocuklara anlatilmalidir. Çocuk buna inandirildigi zaman bu aliskanliktan vazgeçmek için çaba gösterecektir. Çünkü dis etkenler çocugun bu aliskanliktan vazgeçmesine fazla etkili olmamakla bazi hallerde aliskanligin köklesmesine ve baskalarini kizdirmak ve huzursuz etmek için bir araç olarak kullanilmasina neden olmaktadir.